Gulle Kotmadam

Reads: 89  | Likes: 0  | Shelves: 0  | Comments: 0

  • Facebook
  • Twitter
  • Reddit
  • Pinterest
  • Invite

Status: Finished  |  Genre: Adult Romance  |  House: Booksiesilk Classic Group

Een rondreizend toneelgezelschap is op zomertournee. Hun laatste voorstellingen zullen plaatsvinden in een Vlaams provinciestadje aan de Demer. Een van de acteurs voelt zich niet echt goed in zijn vel. Om daar iets aan te verhelpen gaat hij een vroegere kotmadam van hem opzoeken...

Gulle Kotmadam

 

Verwittiging:

Dit is een sterk erotisch verhaal, enkel bedoeld voor volwassen rijpere lezers.

Alle overeenkomsten met reëel bestaande personen en/of situaties zijn louter toevallig en vallen volledig buiten de wil, het opzet en de verantwoordelijkheid van de auteur.

 

Het theatergezelschap “Podia” was op zomertournee. Aarschot was hun eindpunt. Daar gingen ze nog zes voorstellingen geven in het Gasthuis, het centrum voor Toerisme en Cultuur van de Demerstad. Daarna zouden ze van een welverdiende vakantie genieten tot het nieuwe speelseizoen in september terug begon.

 

Normaal verliet Mon Beerten het theater niet tussen de matinee en de avondvoorstelling, maar vandaag was hij wanhopig op zoek naar een neukpartij. Zichzelf afrukken in zijn kleedkamer zou zeker niet genoeg zijn. Een goed orgasme krijgen diep in een vrouw, dat zou hem goed doen en ook kalmeren. Immers, de rest van het gezelschap begon op zijn zenuwen te werken met al hun gebabbel over hun vakantieplannen. Het was de eerste keer sinds het begin van de tournee dat ze allemaal goed gezind leken te zijn, en niet meer boos omdat ze constant moesten opbreken en zich onderweg maken naar de volgende stad waar ze moesten optreden. Zelfs Meneer Christiaan De Vreeze, de leider van de theatertroep en voor een deel ook de financier, leek meer ontspannen en joviaal dan ooit. Hij had Mon uitgenodigd om ‘s anderendaags naar het Hertogenmolens Hotel in de Demerstraat te komen voor een gezellig samenzijn samen met de andere leden van het gezelschap.

 

Ik hoop, Mon, dat je kunt komen,” zei Meneer De Vreeze, in een van zijn beroemde toneelfluisteringen. “Het zal niet hetzelfde zijn zonder jou. Het is gewoon een drankje met een hapje met de hele bezetting om mijn dank uit te spreken voor een succesvolle toernee. Nog enkele dagen in Aarschot, en dan kunnen we allemaal onze eigen weg gaan voordat we elkaar terugzien in september.”

 

Ik zou het voor geen goud willen missen.” loog Mon. Bij zichzelf dacht hij somber: “Ik zal daar even mijn gezicht laten zien. Ik ben niet van plan langer dan nodig uit te hangen met deze groep tweederangs acteurs.”

 

Maar eigenlijk was Mon Beerten alleen echt geïrriteerd omdat alle vrouwen in het gezelschap zijn avances hadden afgewezen, waaronder de vrouw van Meneer De Vreeze, die in “Groenten uit Balen van Walter van den Broeck de rol van Clara, de vrouw van Jan Debruyker speelde. Het enige gedeeltelijke succes dat Mon behaalde was geweest met Conny, de assistente van de regisseur die hem een pijpbeurt had gegeven in Westerlo. Hij had gevraagd of hij haar mocht neuken, maar dat wou ze niet. Hem pijpen, dat had ze meer uit medelijden gedaan dan iets anders, dacht Mon. Hoe dan ook, het was eenmalig geweest en sindsdien had Conny had hem niet in de ogen durven kijken als ze hem zijn persoonlijke attributen voor zijn rol overhandigde.

 

Om eens goed van bil te gaan wist Mon Beerten waar hij in Aarschot zijn moest. Het was maar tien minuten lopen van Het Gasthuis terug naar het logementshuis in de Bronstraat, maar er was geen tijd om treuzelen. Tijd was van essentieel belang. Het duurde niet lang voordat hij terug moest zijn voor nog eens een korte repetitie. Dus hield Mon Beerten een stevig tempo aan en rende als een man met een missie door Aarschot. Zijn einddoel was het logementshuis van Gloria Brepoels. Zij was zijn favoriete hospita. Ze was zo meegaand, zo verdraagzaam voor Mon in alles wat ze deed, en ze bevredigde al zijn behoeften. Hij had voor het eerst bij haar gelogeerd toen hij net van de toneelschool kwam. Gloria was toen ongeveer dertig. Dat ze getrouwd was had haar er niet van weerhouden om aan Mon een paar 'extra's' aan te bieden. Ze hield van zijn stem. Zijn diepe acteursstem wond haar op en ze vroeg hem vooral grove woorden tegen haar te zeggen terwijl ze in de achterkeuken op een oude canapé aan het neuken waren. “Neuken” was niet haar favoriete woord voor seks, maar wel “poepen”. Gewoon “poepen” zei Gloria altijd, hoewel Mon geprobeerd had haar woordenschat uit te breiden met “neuken”, “vogelen” en “wippen”.

 

Hij is geen natuurlijke poeper, mijn man,” zei Gloria, de eerste keer dat zij en Mon seks hadden, en ik ben een vrouw met uitgebreide fysieke behoeften.”

 

Dan moet ik uitzoeken wat je behoeften wel zijn!” antwoordde Mon met een zeldzame poging tot humor. Van dan af wou Gloria dat Mon haar lichaam tot in de intiemste hoekjes leerde kennen. Zowel met zijn vingers als zijn lippen verkende Mon haar voluptueuse lijf, centimeter per centimeter. Van zijn “onderzoeken” werd Gloria bloedgeil. Ze was constant kletsnat tussen haar benen, en ze wou dat Mon haar elke dag poepte, soms zelfs tot drie keer per dag…

 

Gloria deed de voordeur open nadat Mon had aangebeld. Ze was nu bijna vijftig, maar nog even aantrekkelijk als altijd.

 

Hoe is het met je?” vroeg Mon.

 

Goed en slecht.” antwoordde Gloria. “Ik ben kerngezond, maar ik voel me zo eenzaam.”

 

En je man dan, hoe heette hij ook weer? Was het Roger of Remi? Dat herinner ik me niet meer.”

 

Roger heette hij. Maar ik heb nu geen man maar. Hij is naar betere oorden vertrokken.”

 

Oh jee. Mijn oprechte deelneming! Het spijt me dat te horen, Gloria. Hij was geen natuurlijke poeper, maar hij was tenslotte je man. Ik hoop dat hij niet heeft geleden.”

 

Maar nee, hij is niet dood,” zei Gloria met een verstikt gegrinnik. “Hij is letterlijk naar betere oorden gegaan. Naar Benidorm, daar woont hij nu met een wijfje dat vijftien jaar jonger is dan ik, en twintig jaar jonger dan hij. Hij ontmoette haar hier vlakbij, in café Demerlust. Zij was daar serveuse, en ze wist Roger ertoe te overhalen om samen met haar en bijna ons hele spaargeld in Benidorm te gaan wonen.”

 

Mon wou nog zijn spijt betuigen, maar die kans kreeg hij niet. Gloria trok hem zo gewelddadig door de voordeur dat zijn voeten de tegelvloer in de hal nauwelijks raakten. Hij had amper tijd om zijn regenjas uit te trekken of ze verstikte hem in kussen en sleepte hem naar de zitplaats. Blijkbaar nu Roger er niet meer was gebruikte Gloria de achterkeuken niet meer als poepsalon.

 

Zeg eens, Gloria,” lachte Mon. “Je bent nogal enthousiast vandaag!”

 

Zwijg stil, Mon! Hier heb ik al dagen op gewacht. Deze morgen in de douche heb ik me lekker gevingerd, maar dat was maar een hors d'oeuvre. ik wil mijn hoofdgerecht nu.”

 

De stemmige zitkamer werd alleen verlicht door het licht van een laaiend houtvuur in de open haard dat schaduwen van dansende vlammen over de muren deed spoken. Mon was als theatermens onder de indruk. De kamer kreeg de sfeer van een scène uit Dante's inferno… Gloria had haar gebloemde kamerjas afgeworpen en stond voor hem in haar blootje, buiten haar jarretelgordel en nylons. Haar grote tieten hingen een beetje door sinds Mon die nog gezien had, maar ze waren nog altijd even sexy en sappig en ze had precies minder schaamhaar rond haar kut.

 

Kom op, trage minnaar,” zei Gloria op een toon die zij waarschijnlijk theatraal vond. “Trek je kleren uit. Deze teef moet dringend gepoept worden.”

 

Mon mijmerde even over hoe onvrouwelijk Gloria in de loop der jaren was geworden, maar toch had de eerlijkheid van haar onbeschaamdheid invloed op hem. Wat ze zei maakte zijn piemel zo stijf als een bezemsteel.

 

Dat lijkt er meer op, Mon,” zei Gloria. “Geen voorspel nodig. Je mag wel met mijn tetten spelen als je dat wil, maar mijn kut is nu al zo nat als de roestvrije tafel bij de vismarchand.”

 

Gloria lag op het tapijt van de haard met haar benen uit elkaar en met twee vingers maakte ze in haar kutje een soort zuiggeluid. Het klonk alsof zij haar overmatige vochtigheid wou benadrukken. Ze haalde haar vingers uit haar flamoes en de kutsappen glinsterden erop in het licht van het laaiende vuur. Ben was nu ook naakt, afgezien van zijn sokken, en hij zoog op haar vingers, mompelde goedkeurend, alsof hij genoot net van een glas van de beste Vosne Romanée, voordat hij snel zijn pik naar binnen duwde in haar openstaande kut.

 

Mon hief zijn hoofd op nadat zijn stijve lul vijf of zes keer in Gloria’s neukgat op en neer gegaan was. Hij was wat ongerust toen hij haar vroeg:

 

Denk je toch niet dat we te dicht bij de vlammen liggen, Gloria? Mijn kont brandt.”

 

En mijn kut staat in brand omdat je me niet hard genoeg poept! Ga toch ongehinderd je gang, lieve jongen. Poep me toch dat ik nog niet meer weet welke dag van de week het is!”

 

Om half acht had Mon Beerten zich nog niet aangemeld bij de toneeldeur van Het Gasthuis. Meneer De Vreeze belde hem op zijn GSM, maar Beerten gaf geen antwoord. Zodra De Vreeze zijn telefoon had weggelegd kwam er een oproep door:

 

Hallo, dit is Gloria Brepoels. Zou ik de toneelmeester kunnen spreken, alstublieft?”

 

Ik ben niet de toneelmeester, maar de leider van het gezelschap, Christiaan De Vreeze. Spreekt u maar.”

 

Hallo, ik ben Gloria Brepoels, een kotmadam en de vroegere hospita van Mon Beerten. Ik bel u vanuit het ziekenhuis. Ik ben bang dat hij dood is en dat hij dus deze avond niet zal kunnen optreden. Hij heeft vreselijke spijt en biedt zijn excuses aan.” Gloria barstte in tranen uit en de verbinding viel uit.

 

De volgende dag in het Hertogenmolens Hotel was het gezellig samenzijn meer een dodenwake dan een feestje. Er was sprake van geweest om de samenkomst te annuleren, maar Meneer De Vreeze vond het alleen maar passend om ze door te laten gaan, ondanks de trieste omstandigheden. Het was, zei hij, wat Mon zou hebben gewild. Hij bracht met omfloerste stem ook een korte toespraak:

 

Dames en heren, onze student Luc uit ons laatste theaterstuk is niet meer. Laat ons ingetogen het glas heffen ter herinnering aan deze hoogbegaafde acteur. Enige tijd na de matineevoorstelling is Mon Beerten, veelgeprezen thespiaan en onze vriend en collega weggeglipt, voorgoed van ons weg. Zijn hart gaf het gewoon op. Zijn hospita, mevrouw Brepoels, vertelde me dat hij met een gelukzalige glimlach op zijn gezicht is gestorven. Ik zou graag van deze gelegenheid gebruik willen maken om Juffrouw Jeannine Alen, onze zaalassistente, te bedanken omdat zij gisteravond op zo'n korte termijn de rol van Mon op zich heeft genomen. Wat een doorzetter is zij toch! Niettemin zal Meneer André Thomassen, die sommigen van u misschien kennen, zich morgen al bij ons voegen om deze zomertournee af te werken. Hij is een prima acteur en ongeveer even groot als wijlen Mon Beerten, dus er is zelfs geen behoefte aan een nieuw kostuum.”

 

Er klonk een kabbelend applaus voor Jeannine Alen en een paar gedempte stemmen mompelden “bravo, proficiat”. Meneer De Vreeze was nog niet helemaal klaar met wat hij ging zeggen, maar voordat hij verder kon gaan slaakte hij een zeer dramatische kreet terwijl hij theatraal met beide handen zijn gezicht bedekte. Hij viel op zijn knieën en jammerde. Het was alsof hij door een bijl of de bliksem was geveld. De verzamelde toneelgroep dacht alleen maar dat De Vreeze zijn gebruikelijke overdreven dramatische zelf was. Toch pauzeerde iedereen heel even voordat ze verder gingen met het verslinden van het koud buffet.

 

Kunnen jullie hem niet zien? Daar, daar! Achter die staanlamp!” riep De Vreeze.

 

Jeannine die zichzelf net een pollepel van het tiramisu dessert serveerde, keek om zich heen en glimlachte wezenloos terug naar Meneer De Vreeze.

 

Het is de geest van Luc uit het stuk, dat is zo duidelijk als de dag en zo klaar als pompwater. Of beter gezegd, moet ik zeggen...,” en hier pauzeerde Christiaan De Vreeze even voor het dramatische effect, “de geest van onze voormalige collega Mon Beerten.”

 

Dan leek het wel of Meneer De Vreeze een beroerte kreeg. Hij stortte in elkaar en werd naar het ziekenhuis gebracht. Daar werd door de artsen besloten dat hij rust nodig had en... in de nabije toekomst moest hij afzien van optreden en zeker mocht hij niet meer nog van stad tot stad zoals een bohemer rondtrekken...

 

De geest van Mon Beerten brandde als een gekweld visioen in de hersenen van De Vreeze. Hij heeft het nooit verteld aan iemand. De verschijning achter de staanlamp in het Hertogenmolens Hotel was helemaal naakt en had een rechtopstaande piemel in erectie zo stijf als een... schuppensteel.

 

De laatste voorstellingen van het toneelstuk werden afgelast. Een deel van de Aarschottenaren bleef jammer genoeg op zijn culturele honger zitten. André Thomassen heeft Mon Beerten zijn toneelkostuum nooit mogen dragen, en dat is precies zoals het hoort.

Gloria Brepoels stond jarenlang op de lijst van kotmadammen voor rondreizende toneelgezelschappen. Af en toe had ze beet bij een acteur en liet ze zich graag neuken als de gelegenheid zich voordeed. Maar ze heeft nooit een andere man ontmoet die haar poepte zoals Mon Beerten dat deed…

 

© Robur Quercus 2022

 


Submitted: August 27, 2022

© Copyright 2022 Robur Quercus. All rights reserved.

  • Facebook
  • Twitter
  • Reddit
  • Pinterest
  • Invite

Add Your Comments:

Boosted Content from Premium Members

Short Story / General Erotica

Book / Adult Romance

Book / Adult Romance

Short Story / Erotic Flash

Other Content by Robur Quercus

Short Story / Adult Romance

Short Story / Adult Romance

Short Story / Adult Romance